 |
 |
 |
امروز بار دیگر در گوشه ی اتاق خالی تنهایی هایم نشسته ام
و آخرین اشک هایم را نظاره می کنم
در سکوت
سکوتی به وسعت دست های خالیه ما
که در حضور خدا جان گرفت و مملو از زندگی شد
تا سوار بر بال رویا هامان مسیری سبز را تا بام ملکوت بپیماییم
اکنون
حضور تو را در کنارم
و دستانت را در دستانم
می یابم
اینها با ارزش ترین هدیه های خدا هستند
برای من
می خواهم آنقدر خوب باشم که تا همیشه برایم بمانند
تا همیشه
غریبه توی غربت٬فقط خدارو داره
شبا به یاد میهن٬چشاشو هم میزاره
غریبه توی غربت ٬لباش همیشه بسته است
غریبه توی غربت٬دلش غمین و خسته است
غریبه توی غربت٬دل به کسی نمیده
چون تو دیار غربت٬هرگز وفا ندیده
غریبه توی غربت٬یه همزبون نداره
تا تو غروب غربت٬ سر رو شونش بزاره
غریبه توی غربت٬چشاش در انتظاره
اما کسی نمیآد٬اون هیچ کسو نداره
غریبه توی غربت٬تنهاترین پرنده است
چیزی که قهره با اون٬حس قشنگ خنده است
غریبه توی غربت٬دلش میخواد بخنده
اما تا خنده میآد٬گریه راشو میبنده
غریبه توی غربت٬درد و غمه خوراکش
دل غریبه بد جور٬تنگه برای خاکش
غریبه توی غربت٬از بی کسی میناله
میدونه تو اون دیار٬محبت یه خیاله
غریبه توی غربت٬نگاش به آسمونه
قدر وطن رو حالا٬تو بی کسی میدونه
غریبه توی غربت٬تو دام غم اسیره
غریبه آرزوشه٬توی وطن بمیره
قلم را روی کاغذ می گذارم...........برایت چند خطی می نگارم
به نام خالق وصل و جدایی...........به نام نامی پروردگــــــــارم
سلام ای نازنین بی وفایم...........سلامت هستی ای زیبا نگارم
اگر چه بینهایت دوری ازمن...........تو را تا بینهایت دوست دارم
نمی دانم کجا و در چه کاری...........نمی دانی کجا و در چه کارم
فقط امید وارم شاد باشی...........نه چون من که هزاران غصه دارم
اگر از حال من خواهی غمینم...........از آن روزی که رفتی بی قرارم
دگر خشکیده اشک دید گانم...........برای گریه اشکی هم ندارم
از آن روزی که رفتی تیره گشته...........تمام لحظه های روزگارم
لباس تیره بر تن می کنم چون...........برای مرگ عشقم سوگوارم
پس از تو روی لب لبخند مرده...........چو مجنون اسب ماتم را سوارم
تو را در خواب می بینم دمادم...........که با تو در کنار چشمه سارم
ولی از خواب برخیزم چو بی تو...........تصور می کنم بر تل خارم
برایت می نویسم تا بدانی...........حکایت های چشم اشکبارم
تمام اهل عالم را خبر کن...........که من دیوانهء چشمان یارم
خبر کن تا همه حالم ببینند...........مگر سنگم که تاب غصه آرم
تو احوال مرا از قاصدک پرس...........که او آگه بود از حال زارم
پس از تو روزن نوری ندیدم...........میان دخمهء تاریک و تارم
غمت همچون طنابی گشته لیلا...........مرا آویخته بر چوب دارم
در آخر آرزویم شادی توست...........تو را دست خدایم می سپارم
چرا اصلا برایت می نویسم...........منی که پیش تو ارزش ندارم
چو می دانم نخوانی نامه ام را...........من آن را لای دفتر می گذارم
((هیوا))
من آمدنت را ،
دیدنت را،
در شب های تنهایی خود انتظار کشم.
گل عشق را در خود بشکنم...
و تنها
باران اشک چشمان تو
" ای یار مهربان"
فاصله را از بین خواهد برد
و اکنون،
فاصله من و تو
تنها
به اندازه یک تار موی زیبا
به اندازه یک قطره اشک
از چشمان توست.
من آمدنت را ،
دیدنت را،
در شب های تنهایی خود انتظار کشم.
گل عشق را در خود بشکنم...
و تنها
باران اشک چشمان تو
" ای یار مهربان"
فاصله را از بین خواهد برد
و اکنون،
فاصله من و تو
تنها
به اندازه یک تار موی زیبا
به اندازه یک قطره اشک
از چشمان توست.
امشب ای ماه به درد دل من تسکینی
آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی
کاهش جان تو من دارم و من می دانم
که تو از دوری خورشید چه ها می بینی
تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من
سر راحت ننهادی به سر بالینی
هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک
تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی
همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند
امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی
من مگر طالع خود در تو توانم دیدن
که تو ام آینه بخت غبار آگینی
نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید
که کند شکوه ز هجران لب شیرینی
تو چنین خانه کن و دل شکن ای باد خزان
گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی
کی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زد؟
ای پرستو که پیام آور فروردینی
شهریارا اگر آیین محبت باشد
چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینی!
دراین شبهای دل تنگی که غم با من هم آغوشه
بجز اندوه و تنهایی کسی با من نمی جوشه
کسی حالم نمی پرسه کسی دردم نمی دونه
نه هم دردآوایی با من یک دل نمی خونه
از این سرگشتگی بیزارم وبیزار
ولی راه فراری نیست از این دیوار
من سکوتم را از اوراق سپید آموخته ام
آیا سکوت
روشن ترین واژه ها نیست؟
همیشه در خلوت
مرگ را مجسم دیده ام .
آیا مرگ
خونسرد ترین واژه ها نیست؟
تا چشم گشودم
از چشم زندگی افتادم.
شبی -شاید امشب-
زیر نور یک واژه خواهم نشست...
نام عشقم را
بر حواس پنجگانه ام
خال خواهم کوفت.
و همزمان
پایین آخرین برگ خاطراتم
خواهم نوشت:
پایان
زمان کشنده ترین خلقت خداست
که مرا متولد کرد
خوشی داد
و حالا
غم داده است
جدایی داده است
لذت بودن را کشته است
و خاطره را معنا کرده است...!
چه نجیبانه بر گذرگاهت لبخند میزنم
و چه مشتاقانه
بر رود پر حادثه نگاهت جاری میشوم
و درآنسوی مرداب های تنهایی
چون ذهن دستی تنها
چه فقیرانه
میلرزم...
سبک بال و بی نشان
بر گذرگاه رنگارنگ پاییزی
و آسمان سر در گم و گیج
هزاران طرح کبود را
سایه ای بر خانه بغض آلود ما کرده اند.
کوچه ها اطمینان یک پیوست را به زنجیر میکند
و سایه ها در هزارتوی یکدیگر
ناگهان
گم می شوند.
گویا جز من کسی
گوشه تلخ معصیت بار تنهاییش را دوست ندارد.
* * *
آنگاه که مهتابی کوچه
غزل واره امید بود
آویزان
بر گردن بلورین یک پیوست
ماه شبانه ای بی وزن بر کاغذم مینشاند
گویا
جز او کسی
مرا در تنهایی خود شریک نمیداند
